A. Klasa dynamizmu: egzodynamik.
Szybkie i silne reakcje na wiele rozmaitych bodźców, w tym
wiele przypadkowych. Wśród różnorodności bodźców występują
też atrakcyjne i na nie głównie nakierowana jest uwaga.
Konsekwencją jest duża różnorodność szybko podejmowanych
decyzji, ze względu na "brak czasu" między reakcjami
na przemyślenia czy analizy. Egzodynamik na swoje reakcje
wydatkuje dużą ilość energii jak również wydaje dużą ilość
informacji dotyczącą swego stanu wewnętrznego w bieżącym
momencie. Ogólnie - wszystko rozprasza, nic nie gromadzi.
Sposób zachowania.
Egzodynamik reaguje na bodźce niemal natychmiast, jego
zachowanie jest spontaniczne, polegające na uleganiu przyjemnym
bodźcom. Często spotyka się z zarzutem, że nie można zrozumieć
"o co mu chodzi". Tymczasem egzodynamikowi "o nic
nie chodzi", on tylko uzewnętrznia wszystko, co przeżywa w
wyobraźni, niemal jednocześnie w chwili przeżywania. Ludzie z
otoczenia egzodynamika mają trudności z przewidywaniem jego
zachowania. W każdej chwili może nastąpić taka jego reakcja, z
jaką dotychczas się nie spotykali. Różnorodność zachowania
egzodynamika jest nie tylko duża, ale nie wiadomo nawet jak duża.
Zasady i przekonania.
Wielka różnorodność i zmienność wyobrażeń sprawia, że
egzodynamik jest kapryśny, brak mu przywiązania do jakichkolwiek
zasad, nie nagina swego postępowania do niczyich wymagań. Również
w przekonaniach trudno liczyć na stałość, nawet na stałość
poglądów w zwykłych, codziennych sprawach (kupiony przedmiot może
się egzodynamikowi przestać podobać tuż po wyjściu ze
sklepu).
Rodzaj organizacji.
Egzodynamik jest nieorganizacyjny, nie znosi organizowania ani
planowania czegokolwiek, nawet własnych spraw, ani też
poddawania jego samego rygorom organizacyjnym. Nie lubi troszczyć
się o pozycję w środowisku ani o sprawy materialne. Cechuje go
nieopatrzność. Nie rozpatruje on żadnych wariantów decyzji ani
nie przewiduje skutków. Egzodynamik postępuje impulsywnie. Z
zapałem zrobi wszystko z własnej ochoty, nic z przymusu. Działa
pod wpływem chwilowego wrażenia, "natchnienia". Tym można
objaśnić wypowiedzi wybitnych twórców, że odczuwali
"wewnętrzny przymus" tworzenia.
Widzenie świata.
Egzodynamik tworzy sobie w wyobraźni własny wspaniały świat.
Jest to wprawdzie świat urojony, dla niego jednak jest on
bardziej "rzeczywisty" od świata rzeczywistego. Chociaż
egzodynamicy to fantaści żyjący w urojonym świecie, to jednak
tylko oni potrafią stworzyć urojony świat, do którego potem świat
rzeczywisty dziwnie jakoś zaczyna być podobny.
Potrzebna przestrzeń.
Żaden teren nie jest mu potrzebny, bo nie stara się oddziaływać
ani na ludzi, ani na świat i nie chce również ulegać cudzemu
oddziaływaniu. Ponieważ całym światem jest jego własna wyobraźnia,
więc gdziekolwiek się znajdzie, pozostaje w swoim świecie. Tym
się objaśnia, że tak wielu twórców tworzyło w różnych
krajach, nie osiedlając się w żadnym na stałe.
Jak widzi innych.
Nie lubi konkurencji. Starożytni prorocy zawsze nauczali tzn.
snuli swoje wizje wobec przejętych nimi słuchaczy, ale nigdy w
obecności innych proroków, a już w żadnym razie nie chcieli być
przez nich "nauczani". Świecić może tylko jedno słońce,
audytorium w ekstazie jest niepodzielne.
Jak go widzą.
U egzodynamika fascynuje innych to, że jest on dla nich
niepoznawalny. Nigdy nie wiadomo, jakie jeszcze zaskakujące dzieło
stworzy wybitny twórca. Podobna fascynacja otacza egzodynamiczne
kobiety, które trzeba ciągle "poznawać na nowo",
chociaż ich zachowanie jest zupełnie naturalne, są one
"tylko sobą". Egzodynamik wprawia innych w zachwyt
swoim urokiem, tym, że jest właśnie taki, jaki jest. Nie musi
więc nic robić, przekonywać, odwoływać się do dobrego serca
czy zasad, wystarcza, że pojawił się w polu widzenia drugiej
osoby. Wpływa na otoczenie samym swoim istnieniem, przez to, że
inni pragną jego wpływu doznawać. Nie prorocy szukali słuchaczy,
lecz słuchacze skupiali się przy nich, ciekawi ich wizji przyszłości.
Nie twórcy szukają publiczności, lecz publiczność szuka twórców
w oczekiwaniu na ich nowe dzieła.
Czego chce.
Egzodynamika przepełnia chęć dzielenia się na bieżąco
informacjami dotyczącymi swego stanu wewnętrznego - wrażeniami,
emocjami i związanymi z nimi myślami. Jeśli nie zostaną
zanotowane, przepadną na zawsze, bo egzodynamik nigdy już nie
zdoła ich sobie przypomnieć. Jego oddziaływanie jest wyłącznie
informacyjne i polega na objawianiu uczuć, nawet bez użycia słów.
Kierunek działalności.
Działalność egzodynamika jest wyłącznie tworzeniem,
przedstawianiem własnych wyobrażeń. Szczytowym a zarazem
charakterystycznym przejawem są improwizacje. Tworzenie to może
polegać na np. zwierzaniu się z marzeń, wyznaniach miłosnych,
pisaniu wierszy, malowaniu obrazów. Motywy i tematy egzodynamik
czerpie z nieograniczonego świata własnej wyobraźni. Skoro jego
myśli są wytworem wyobraźni, stanowiącej cały jego świat, więc
ma też skłonność do wypowiadania ich w imieniu całego świata
jako prawdy wszechludzkiej.
Kierunek rozwoju.
Poszukiwanie spójnej tożsamości. Celem może być osobowość
wysoce indywidualna, praktycznie wykorzystująca swoją inność w
przemyślanym, spójnym i perspektywicznym celu, dynamicznie
modyfikowanym w trakcie jego realizacji.
|
B. Klasa dynamizmu: egzostatyk.
Spadek mocy fizjologicznej jest rekompensowany pierwszymi
zyskami, które można określić jako dorobek życiowy. Stąd też
ogólne ukierunkowanie polega na dużym rozpraszaniu i małym
gromadzeniu.
Sposób zachowania.
Zachowanie egzostatyka cechuje efektowność (elegancja,
esprit). Reakcje egzostatyków, chociaż nie natychmiastowe, są
bardzo szybkie (przysłowiowa "szybka orientacja"). Różnorodność
ich zachowania, mimo iż niemała, mieści się w zakresie
poznawalności stanowiącym styl egzostatyka, którym wyróżnia
się on z otoczenia. Nie wiadomo, czym egzostatyk nas olśni, ale
wiadomo, że będzie to na pewno w jego stylu.
Zasady i przekonania.
Egzostatyk jest indywidualistą. Mimo iż uznaje on zasady ogólne,
interpretuje je zależnie od swoich osobistych upodobań. Cechuje
go chwiejność poglądów, ale mimo zmian, ich różnorodność
zawiera się w zakresie jego upodobań. Decyzje podejmuje szybko i
często lekkomyślnie. Robi przewidywania tylko na najbliższą
przyszłość, a co do dalszej jest przeświadczony, że nastąpią
skutki odpowiadające jego życzeniom (wishful thinking). Gdy się
to nie potwierdzi egzostatyk jest bezradny ("któż to mógł
przewidzieć ?").
Rodzaj organizacji.
Egzostatyk odczuwa potrzebę organizacji własnych spraw, byleby
nie krępowała jego upodobań. Najbardziej jednak chciałby, żeby
tej organizacji podjął się ktoś inny. Jest przy tym wrażliwy
na mankamenty organizacji, łatwo je wykrywa i chętnie krytykuje,
celnie formułując ironiczne uwagi i zarzuty. Zdarzające się
pomysły krytykowanych, żeby wobec tego powierzyć organizację
jemu samemu, są tylko polemicznym chwytem, "odmachnięciem
się" wobec krytyka. Egzostatyk bowiem się gwałtownie od
zadań organizacyjnych odżegnuje, co im zresztą wychodzi na
dobre, gdyż egzostatyk się do takich zadań nie nadaje i rozłożył
by wadliwą organizację do reszty. W najlepszym razie usunął by
to, co jest mankamentem dla niego, wprowadzając w zamian wiele
rzeczy, które byłyby mankamentem dla innych. Ilustracją tego są
próby organizowania imprez przez samych aktorów - zamiast wspólnie
troszczyć się o powodzenie imprezy, każdy z nich troszczy się
o powodzenie własne i oczywiście nic z tego nie wychodzi.
Widzenie świata.
Egzostatyk wyobraża sobie świat rzeczywisty ale upiększony. Co
innego jednak wyobrażać sobie świat upiększony, a co innego
rzeczywiście go upiększać. W tym egzostatyk często nie
wychodzi poza otoczkę własnej osoby - upiększa siebie, tj. swój
wygląd, strój, sposób bycia.
Potrzebna przestrzeń.
Najbardziej skuteczną i ulubioną metodą działania egzostatyka
jest wywoływanie podziwu dla jego wyróżniających się cech
indywidualnych. Oprócz wyobraźni jest mu więc potrzebna
indywidualna otoczka: wygląd, sposób bycia. Praktycznie znaczy
to, że oprócz własnego ciała potrzebuje on pewnych akcesoriów
jak kosmetyki, stroje, własne narzędzia pracy (np. skrzypce dla
skrzypka), które zwykle są łatwo przenośne. Terenem potrzebnym
do życia egzostatykowi jest miejsce, gdzie staje on przed
publicznością. Może on korzystać z tego terenu, dopóki jest
osobą wyróżniającą się, ale gdyby chciał korzystać zbyt długo,
przestanie wyróżniać się - zaczął by się przecież powtarzać.
Musi wówczas opuścić ten teren i znaleźć sobie inny, także
na pewien tylko czas. Ilustracją tego jest łatwość z jaką
artyści przenoszą się z teatru do teatru, z estrady na estradę,
z miasta do miasta, z kraju do kraju, prowadząc hotelowy tryb życia.
W odróżnieniu od egzodynamików całkowicie niezależnych od
terenu, egzostatyk jest zależny od rodzaju terenu. Kompozytor mógłby
skomponować koncert fortepianowy nawet na Antarktydzie, ale
wirtuoz może odegrać ten koncert tylko tam, gdzie jest
filharmonia i słuchacze.
Jak go widzą.
Egzostatyk zjednuje sobie ludzi swoim wdziękiem, dzięki któremu
się im podoba. Wdzięk to więcej niż samo istnienie, to
efektowny sposób bycia, błyskotliwy sposób mówienia, dowcip,
elegancja ubioru, zachowanie w sposób zbliżony do występu. Na
tym polega zachowanie kobiet oszałamiających wdziękiem i
demagogów, absorbujących uwagę bez względu na poruszany temat.
Jak działa na innych.
Egzostatyk stara się oddziaływać na innych poprzez
protestowanie. Jeśli to nie skutkuje, może uzupełnić je
demonstrowaniem w celu zwrócenia uwagi na protesty. Jako przykład
można wskazać sytuacje, gdy zirytowana żona tłucze talerze o
podłogę dla podkreślenia swego niezadowolenia z postępowania męża.
Czego chce.
Egzostatyk pragnie wzbudzać podziw osobistymi cechami, zwracać
uwagę swoim wyglądem, umiejętnościami, dowcipem itp., i zależy
mu na demonstrowaniu swoich zalet. Takie pragnienia mają np. artyści
(aktorzy, śpiewacy, wirtuozi itp.). Przy upodobaniu do
popisywania się swoją indywidualnością, o zyski finansowe
zabiega tylko o tyle, o ile mu to ułatwia popisywanie się (np.
eleganckim strojem).
Kierunek działania.
Działalność egzoststyka jest interpretowaniem. Jest ono
tworzeniem w takim zakresie, w jakim egzostatyk uzupełnia cudze
wyobrażenia swoimi wysoce indywidualnymi wyobrażeniami. Działalność
tego rodzaju uprawia aktor lub wirtuoz nadający granemu utworowi
osobiste piętno, krytyk zaopatrujący recenzowane dzieło sztuki
komentarzami przedstawiającymi jego własne odczucia, reżyser
lub aranżer poddający cudze utwory uzupełnieniom i przeróbkom.
Interpretowaniem jest ponadto każda zabawa.
Kierunek rozwoju.
Znalezienie możliwości realizacji swojej osobowości w obszarze
inspirowania innych ludzi. Praca nad ustabilizowaniem poczucia
wartości wykonywanej pracy (wiadomo, że jest cenna, ale trzeba
nauczyć się czekać na akceptację społeczną, gdyż przychodzi
z pewnym opóźnieniem). Rozwój zdolności wykonawczych: właściwe
rozłożenie energii, aby wystarczyła do zakończenia pracy,
prawidłowa organizacja, itp.
|
C. Klasa dynamizmu: statyk.
Stan równowagi energetycznej. Przy brakach mocy fizjologicznej
następuje większe odwoływanie się do dorobku życiowego w celu
powrócenia do stanu równowagi, a przy zbyt małych możliwościach
skorzystania z nabytych już wartości, następuje wzmożone
wykorzystanie mocy fizjologicznej. Ogólnie więc dominuje
tendencja do utrzymywania stanu równowagi, czyli takiego samego
rozpraszania co gromadzenia.
Sposób zachowania.
W zachowaniu statyka wpływ wrażeń i wpływ decyzji równoważą
się, więc zachowanie statyka cechuje stałość, solidność i
zrównoważenie ("można na nim polegać"). Różnorodność
zachowania się oscyluje w granicach normy, którą dla statyka są
jego zasady. Nie znaczy to wcale, że statyk rezygnuje częściowo
z różnorodności zachowania, ażeby normie stało się zadość.
Nie ma on z czego rezygnować, gdyż takie właśnie wyznaje
zasady, jakie pasują do różnorodności jego zachowania. To
statycy stworzyli normy a nie normy statyków. Człowiek, któremu
usiłuje się narzucić normę, mającą ograniczyć różnorodność
jego zachowania, nie ograniczy swojej różnorodności, natomiast
nie uzna normy. Jest prostolinijny, gdyż wszystkie decyzje
podejmuje według jakiejś zasady (np. prawdomówności, obowiązku,
solidarności), przewidując jej skutki również według jakiejś
zasady a nie rzeczywistych uwarunkowań, często się zmieniających.
Jako podstawa postępowania statykowi najbardziej odpowiada
harmonogram określający co i kiedy powinien zrobić.
Zasady i przekonania.
Przywiązanie statyka do zasad wynika z nastawienia się jego
organizmu na równoważność mocy pobieranej i mocy wydawanej, a
w konsekwencji równoważność kosztów i zysków: za poniesiony
trud należy się przyjemność, a przyjemność musi być
odpracowana, wymiarowi winy powinien odpowiadać wymiar kary itp.
Statyka cechuje stałość poglądów, wierność przekonaniom.
Zmiana przekonań rozumiana jako odstępstwo od wyznawanych zasad
stanowi w oczach statyka zdradę, a ten, kto się jej dopuścił,
zasługuje na potępienie. Gdy on sam zmieni przekonania, jest to
dla niego wydarzeniem na skalę życiową, po ciężkich
zmaganiach z samym sobą, przy czym u statyka jest to zmiana na
inne przekonania (a nie na brak przekonań).
Rodzaj organizacji.
Statyk ceni organizację jako ostoję ładu. Zarówno w obowiązkach,
jak i rozrywkach statyk chce wiedzieć, gdzie i kiedy ma przebywać
i co robić. W organizacji przedsięwzięć najbardziej mu
odpowiada rola wykonawcy. Statyk, z uwagi na jego obowiązkowość
i staranność, jest niezastąpiony jako kierownik w wypadkach,
gdy zadania jego samego i jego podwładnych są ściśle określone,
podlegają jakimś regułom lub powtarzają się jak to jest np. w
księgowości.
Widzenie świata.
Statyk nie zamierza zmieniać rzeczywistego świata, pragnie go
tylko dokładnie poznać w celu poznania rządzących nim praw.
Cieszy się, że odkryto tyle praw fizycznych i z trudem się
rozstaje z przeświadczeniem o ich idealnej ścisłości. Statyk
chce widzieć wszystko na własne oczy, dotknąć, sprawdzić. Aby
sprawdzić pogłoskę o wzroście produkcji mięsa, statyk zagląda
nie do gazety lecz do sklepu mięsnego. Obszar rozeznania statyka
ma granice tam, gdzie kończą się jego możliwości obserwacji i
działania, czyli w gruncie rzeczy obejmuje obszar zamieszkania i
zatrudnienia, za to jest mu znany w stopniu najbliższym
rzeczywistości. Wszystko, co znajduje się poza tym obszarem jest
statykowi nieznane. Aby temu zaradzić, statyk odwołuje się do
swej wiary w zasady, co się przejawia w postaci stosowania
szablonów. Na przykład skargę, jaką wniósł do sądu, będzie
rozpatrywał Sędzia, który wyda sprawiedliwy wyrok. Gdyby skarga
została wniesiona do innego sądu, to i tam rozpatrzyłby ją Sędzia
i wydał sprawiedliwy wyrok. Jeden i drugi to Sędzia - szablon a
nie sędzia - człowiek, który nie wyspał się bo do późnej
nocy grał w karty, i jest w złym humorze, bo przy śniadaniu żona
robiła mu wymówki, toteż wydaje wyrok nie wnikając zbytnio w
szczegóły, byle prędzej - i inaczej niż by to zrobił inny sędzia
- człowiek. Inne szablony to Lekarz, Nauczyciel, Dyrektor itp.
Potrzebna przestrzeń.
Przywiązanie statyka do zasad sprawia, że może on żyć tylko
tam, gdzie są przestrzegane wyznawane przez niego zasady. Jest to
możliwe tylko w stałym, statykowi dobrze znanym terenie i wśród
znanych mu ludzi. Dlatego też światem statyka jest mieszkanie i
to nie jakiekolwiek mieszkanie lecz Dom, najlepiej taki, gdzie
wszystkie meble stoją zawsze na swoich miejscach a domownicy
prowadzą określony tryb życia. Przedłużeniem tego świata
jest miejsce pracy, w którym także obowiązują zasady, miejsce
do którego statyk wychodzi z Domu i z którego wraca do Domu. Każda
zmiana jak przeprowadzka to dla statyka trzęsienie ziemi - trzeba
będzie poznać nowe zasady, zadomowić się, a zanim to nastąpi
upłynie sporo czasu. Statyk jest przywiązany do swego terenu.
Statyk to domator. Ma swój dom tam, gdzie jest jego Dom.
Jak go widzą.
Statyk zjednuje sobie ludzi prawością, przez udowadnianie, że
jego sprawa jest słuszna. Argumentuje, przy czym za argument uważa
powołanie się na wyznawane przez siebie zasady.
Czego chce.
Statyk pragnie od życia sprawiedliwości i prawości. Jego
upodobanie do porządku, wynikające z przywiązania do zasad,
jest upodobaniem do porządku jako symbolu ładu społecznego lub
prawideł rządzących życiem (w odróżnieniu od egzostatyka,
rezygnującego z porządku, gdy wywołuje on monotonię , i od
endostatyka, rezygnującego z porządku zmniejszającego użyteczność
- egzodynamicy i endodynamicy w ogóle nie dbają o porządek).
Kierunek działania.
Działalność statyka jest porządkowaniem. Jeśli weźmiemy pod
uwagę, że statyzm jest klasą charakteru, a więc rzadko występuje
w stanie "czystym" - zwykle z domieszką innych klas
charakteru, to zrozumiałym się staje udział statyków w
tworzeniu. Na przykład jest tworzeniem, gdy słuchacz koncertu
uzupełnia sobie informacje przekazywane przez wirtuoza własnymi
wyobrażeniami. Udział tworzenia w rozrywce oraz władania w
pracy wykonawczej jest przeważnie niedoceniany. Niesłusznie, gdyż
głównie od tworzenia u odbiorców zależy powodzenie dzieł
sztuki, a od możliwości władania zależy powodzenie wyrobów
przemysłowych u wykonawców.
Kierunek rozwoju.
Umiejętność znajdywania klasycznych wzorców w porządku świata,
bo wpływ statyków na tych z góry (endo-) i z dołu (egzo-) jest
bardzo duży. Skoro są aż tak ważni, potrzebują najbardziej
prawidłowych, najbardziej prawdziwych wzorców np. z historii,
rozwoju kulturowego. Praca nad właściwymi wzorcami "przy
okazji" zwiększy statykom przyjemność z życia.
|
D. Klasa dynamizmu: endostatyk.
Moc fizjologiczna jest wyraźnie mniejsza od mocy czerpanej z
dorobku życiowego. Dlatego też główna tendencja polega na dużym
gromadzeniu przy małym rozpraszaniu.
Sposób zachowania.
W zachowaniu endostatyka dużą rolę odgrywa eliminowanie
szkodliwych decyzji. Dlatego też jego zachowanie cechuje się
efektywnością, skutecznością działań w dążeniu do osiągnięcia
wskazanego celu. Generalnie interesują go tylko te warianty
zachowania, które ów cel przybliżają. Różnorodność zachowań
endostatyka określa nie norma, jak u statyka, lecz metoda.
Dopiero w ramach metody występuje różnorodność sposobów jej
stosowania. Decyzje podejmuje po rozważeniu wielu wariantów,
biorąc pod uwagę również skutki niepomyślne. Jako podstawę
postępowania traktuje plan przedstawiający organizacyjne związki
między poszczególnymi działaniami. Cechuje go przezorność.
Zasady i przekonania.
Endostatyk jest elastyczny, uznaje ogólne zasady z odchyleniami
zależnymi od jego potrzeb. W związku z przywiązaniem do metod
zapewniających mu skuteczność działań, a nie do celów działań,
może się przystosowywać do różnych przekonań, w których
jego metody są przydatne. Cechuje go więc adaptacyjność
przekonań.
Rodzaj organizacji.
Endostatyk lubi organizować dla samego organizowania, więc jest
typowym organizatorem. Sam może nie postawić celu przedsięwzięcia,
ale każde potrafi zorganizować, jeśli zostanie mu powierzone
wraz z odpowiednimi uprawnieniami.
Widzenie świata.
Endostatyk widzi świat rzeczywisty, ale usprawniony. Ponieważ
trudno objąć wyobraźnią bardzo wiele szczegółów, Więc nie
wychodzi poza taką cząstkę świata, której usprawnienie mu
powierzono. Jest to więcej niż obszar statyka, ale też
rozeznanie szczegółów jest mniej dokładne.
Potrzebna przestrzeń.
Dom, jak go pojmuje statyk, to w pojęciu endostatyka zbyt mało.
Światem endostatyka jest instytucja, w której organizuje się
przedsięwzięcia i dysponuje mocą, umożliwiającą decydowanie
o działaniach ludzi współdziałających w tych przedsięwzięciach,
czyli kierowanie nimi. Dom jest dla niego terenem zbyt małym, tym
mniejszym, im większy jest teren instytucji. Gdy instytucja jest
rozległa, jeden dom może endostatykowi nie wystarczać. Wtedy
stworzy on sobie jeszcze drugi dom albo trzeci, i w każdym z nich
będzie się czuł "u siebie", na swoim terenie.
Endostatyk ma wiele domów.
Jak go widzą.
Endostatyk zjednuje sobie ludzi operatywnością, w czym pomaga mu
łatwość namówienia ich do przyjęcia jego punktu widzenia jako
użytecznego. Argumentacja endostatyka ma postać objaśniania
kontrahentowi, na czym ta użyteczność polega.
Czego chce.
Poza upodobaniem do organizacji endostatyk ma upodobanie do działania
i to skutecznego działania. Potrzebuje dużych uprawnień do
egzekwowania zaplanowanych przez niego działań.
Kierunek działania.
Żywiołem endostatyka jest organizowanie, gdzie tworzenie nowych
metod działania spotyka się z doprowadzeniem do ich realizacji,
czyli umiejętnością rządzenia. Jest to najczęściej "władanie
z cudzej nominacji", gdzie jego decyzje są uzupełnieniem
decyzji mocodawcy. Organizowaniem jest też wszelka gra.
Kierunek rozwoju.
Trzeba zaakceptować swoje zdolności i bazować na własnej
tendencji do reorganizacji świata. Bardzo ważnym ich uzupełnieniem
byłoby własne prawo moralne, jako podstawa do przebudowy - czyli
warto się pozbyć przymusu działania "z cudzej
nominacji", gdyż nikogo to nie zadowoli, jako rozwiązanie
kompromisowe. Inwestować w rozwój własnej indywidualności.
|
E. Klasa dynamizmu: endodynamik.
Reakcje endodynamików są powolne, słabe i rzadkie, obejmują
małe spektrum bodźców. Rezultatem jest powstawanie małej ilości
decyzji, ale ich trafność jest duża ze względu na zgromadzone
doświadczenie życiowe.
Skąpe reakcje i nieczęste decyzje wymagają zużycia bardzo małej
ilości mocy fizjologicznej a energia jest ukierunkowana na
zdobywanie informacji zewnętrznej, której źródłem jest
otoczenie oraz wzmacnianie pozycji w środowisku. Endodynamik nic
nie rozprasza, wszystko gromadzi.
Sposób zachowania.
Zachowanie endodynamika jest unikaniem przykrych reakcji. Skłonność
do pamiętania przykrości sprawia, że w jego zachowaniu wrażenia
nie odgrywają roli a szkodliwe decyzje są silnie tłumione.
Dlatego też zachowanie endodynamika cechuje się celowością.
Repertuar możliwości zachowania jest najwęższy a często
sprowadza się do jednej tylko możliwości. Zachowanie
endodynamika cechuje jednolitość - wszystko i wszystkich jest w
stanie podporządkować swym dążeniom.
Zasady i przekonania.
Endodynamik cechuje koniunkturalność przekonań, tzn. będzie on
deklarował takie przekonania, jakie w zmienionej sytuacji
pozwalają mu nadal utrzymywać niezmienny, dalekosiężny cel
(pecunia non olet). Aby nie zaszkodziło mu to w opinii statyków,
którzy zmienność przekonań, zwłaszcza koniunkturalnej, bardzo
nie lubią, endodynamik deklaruje swoje przekonania w sposób
pasujący do pryncypialności statyków, a zarazem tak ogólnikowy,
żeby przy każdej zmianie mógł je interpretować, jak zechce, i
wypierać się, jakoby cokolwiek w jego poglądach się zmieniło.
Szczytem mistrzowstwa endodynamików jest zmieniać poglądy na
wprost przeciwne, a mimo to nadal zapewniać o ich stałości. Jak
powiedział Machiavelli: "Książę nie powinien dotrzymywać
przyrzeczeń, a jednak ma uchodzić za lojalnego".
Rodzaj organizacji.
Endodynamik wprawdzie nie organizuje, ale stawia cel organizacji,
co zwiększa jej zakres w porównaniu z zakresem, jaki zostałby
ustalony przez kogokolwiek innego np. endostatyka. Endostatyk
bowiem dobiera taki zakres organizacji, jaki może objąć jego
sprawność organizacyjna, podczas gdy endodynamik z tym się nie
liczy. Istotny jest dla niego cel do osiągnięcia, a jeżeli jest
to cel rozległy, to organizacja musi być do niego dostosowana, a
nie na odwrót.
Widzenie świata.
Endodynamik wyobraża sobie świat nie istniejący, ale który będzie
na pewno istniał - świat przezeń wykreowany, do którego świat
rzeczywisty rzadko staje się podobny.
Potrzebna przestrzeń.
Endodynamik widzi świat bez granic, tak jak nie ma granic jego
wyobraźnia. Cały więc świat może być jego, pod warunkiem, że
jest w stanie go objąć wykreowaną przez siebie wizją nowej
rzeczywistości. W każdym miejscu na świecie endodynamik czuje
się na swoim terenie, jeśli znajduje się tam dzięki posiadanej
mocy (np. właściciel firmy zegarków, eksportującej swe wyroby
do różnych krajów i w związku z tym posiadającej filie i
agencje w różnych częściach świata). Endodynamik ma dom wszędzie.
Nie wszędzie jednak chce przebywać, bowiem jego przesadne
poczucie niebezpieczeństwa skłania go do przesadnego otaczania
się murami i ochroną. Do stałego przebywania służy
endodynamikowi nie "dom" lecz "zamek".
Jak go widzą.
Endodynamik oddziaływuje na ludzi swoją mocą, potęgą, którą
w nim odczytują. Wystarcza siła wrażenia, jakie wywiera na
innych, do wywołania odzewu. Nie potrzebuje nic mówić,
przekonywać, wywierać bezpośredniej presji - wystarczy jedna
aluzja.
Czego chce.
Endodynamik lubi zdobywanie. Nie chodzi mu przy tym o samą czynność
zdobywania (jest ona działaniem, czyli stanowi pragnienie i radość
endostatyka), lecz o wartości i informacje, które w skutek tego
zgromadzi w imię wyższej idei, często znanej jedynie jemu
samemu.
Kierunek działania.
Działalność endodynamika to władanie, tzn. podejmowanie
decyzji nie wymagających posiadania prawa do decydowania (tzw.
strategicznych). W tym rozumieniu władanie polega na stawianiu
celów i dbałości o konsekwencję w dążeniu do ich osiągnięcia.
Kierunek rozwoju.
Konieczność tworzenia ciepłych relacji z najbliższym
otoczeniem a także z samym sobą. Wyobraźnia zahamowana przez własne
zapędy do rządzenia, czyli umiejętności zarządzania trzeba by
było uzupełnić o konieczne dopełnienie: umiejętność
szerokiego, kosmicznego widzenia spraw wyższych - duchowych, co
nada sens całości działań.
|
|